Mobile Uploads
رنج‌نامه آرش همپای، زندانی که “تونل وحشت” را تجربه کرد
جرس: آرش همپا از جمله زندانیان سیاسی و علاقمندان و فعالان در زمینه هویت ایران و شیفته تاریخ ایران است که روز پنج شنبه ۲۸ فروردین به اتهام درگیری با ماموران پس از گروگان گرفته شدن از تونل وحشت باتوم به‌دستان گذرانده شد و در مسیر بند 350 تا سوار شدن به مینی بوس و سپس اعزام به بند انفرادی ۲۴۰ تحت شکنجه قرار گرفت.

او در روز شنبه به بند 350 بازگردانده شد. رنج نامه او حکایت از حضور ماموران اطلاعات در این ماجرا و تهدیدهای شدید آنچه در بازداشتگاهها کهریزک و غیره شنیده شده دارد.

متن رنج نامه که در اختیار "جرس" قرار گرفته در پی می آید:

همیشه از شنیدن داستان های اسرای جنگی که از عراق باز می گشتند بغضم می گرفت و دلم برای هم میهنانم می سوخت که به دست دشمن اسیر گرفته می شدند و شکنجه و تحقیر می شدند. اما برای نخستین بار دلم برای خودم و هم بندی هایم بیشتر از اسرای جنگ سوخت که اسیر دشمن بودن و شکنجه و تحقیر شدن بدست دشمن یک درد است، اما بدست هم میهن شکنجه و تحقیر شدن هزار درد؛ آنهم در زندان اوین. اسیر شدن ایرانی بدست هم وطن ایرانی و شکنجه و تحقیر شدن بدست برادر مومن ایرانی، بستن پا و چشمان و حبس شدن بدست پاسدار ایرانی، برادریی که ادعای برقراری آسایش و امنیت ایرانی را دارد را دیدم.

روزی که سربازان و ماموران به بندها ریختند زندانیان را به زور بیرون کردند و رانه حیاط کردند و در حالی در حیاط را بستند که چندین نفر در اتاق باقی مانده بودند و به شدت با باتوم مورد ضرب و شتم ماموران قرار گرفتند. همگی در اعتراض به این بی رحمی و رفتار ضد بشری دست به اعتراض زدیم تا شاید دست از ضرب و شتم و آزار چند پیرمرد شصت و هفتاد ساله بردارند اما نه تنها آنها را رها نکردند بلکه با بیشتر کردن ماموران به سمت همه ما آمدند و از جوان بیست ساله تا مسن ترین ها را زیر ضرب و شتم قرار دادند، هم می زدند و هم دشنام می دادند و الفاظ رکیک را نثارمان می کردند. هم تحقیر می کردند و هم قهقه می زدند؛ انگار که دشمنان خود را می خواستند نابود کنند.

در این میان زمانیکه یکی از همبندی ها از شدت ترس و کهولت سن ایست قلبی کرده بود و یکی از دراویش گنابادی که از ناحیه دست بشدت خونریزی داشت و نیاز به پزشک داشتند برای کمک به این دو عزیز درخواست کمک کردیم که حداقل این دو نفر را به بهداری بفرستند اما نه تنها کمکی به مجروحین نکردند، بلکه بسیاری از ما را پس از زدن از میان تونل باتوم و سرباز برای رفتن به انفرادی بدرقه کردند. کاری که حیوان در حق حیوان انجام نمی دهد و حداقل به مجروحین رحم می کردند.

کار برادران هموطن خودمان به اینجا ختم نشد و همه ما ( 32 نفر) را با دستان و چشمان بسته و دشنام پس از اینکه از تونل مرگ به سمت سالن بالا و مینی بوس هدایت کردند، حتی لحظه ای اجازه استراحت در مینی بوس را ندادند و در داخل مینی بوس رفتار مامورین غیر اخلاقی تر و غیر انسانی تر شد و همچنان به سر و بدنمان مشت و باتوم نثار می کردند. بدتر از اینها درد الفاظ رکیک و رفتار مبتذل و وحشیانه این جانوران به اصطلاح انسان بود. وقتی مینی بوس از حرکت ایستاد فهمیدیم که جلوی انفرادی های 240 رسیدیم و امیدوار شدیم که از این همه توحش و توهین رها شدیم. از رفتن به انفرادی های تاریک و کثیف 240 خیلی خرسند شدیم، اما شوربختانه هنوز قوتی در بازو و زبان ماموران بود و بعد از باز شدن در مینی بوس دقیقا مانند فیلم های جنگی ایران و عراق شد و ما دوباره شدیم اسیر و ماموران شدند سربازان عراقی. دوباره باتوم و لگد به سمت یکسری زندانی دست و چشم بسته روانه کردند و ما زندانیان در طول مسیر تا انتهای طبقه سوم که محل انفرادی های 240 حوزه قضاییه بود پله ها را نمی دیدیم و زمین می افتادیم و بلند می شدیم و برادران از این رنج ما بشدت خوشحال و خندان می شدند مانند اینکه فیلم کمدی قرن را تماشا می کردند. اگر هم صدای ناله ای از ما بلند می شد چنان با ضربات محکم همراه با الفاظ رکیک ما می زدند تا اینکه به طبقه آخر رسیدیم و نوبت به تحقیر دیگری رسید.

می خواستند سر همه ما را با نمره صفر اصلاح کنند اما به روش پاسداری. روشی که حتی در فیلم های جنگی و جانی ترین داستان ها هم ندیده بودیم.بدین ترتیب که در طبقه آخر ما را نگه داشتند و با لحن عقده ای وار گفتند که باید زانو بزنیم تا سرمان را بتراشند. همه ما از این کار حقارت آور سر باز زدیم اما تک تک ما را که دست بسته و چشم بند به چشم داشتیم را با لگد و مشت زدن به زور بر روی زانوهایمان نشاندند و رفتار وحشیانه ای با ما انجام می دادند.
بعد از تراشیدن مو هرکدام ما را به انفرادی بردند و در داخل انفرادی تمام لباسهای ما را درآوردند و یک روپوش که از پشت بسته می شد دادند (که البته از شرم نمی توانم عبارتی را که بکار بردند بر زبان بیاورم اما برای نشان دادن عمق فاجعه عین عبارتشان را می گویم) "این رخت عروسی توست سریع برو اتاق حجله تا بیایم پیشت."

اما این پایان ماجرا نبود و هنوز کمی عقده در دل ماموران باقی مانده بود که بعد از رفتن به داخل انفرادی که هنوز چشمم بسته و دستم از پشت بسته بود من را به کنج د یوار کشیدند و خواستند تا سرم را به دیوار بگذارم و پاهایم را باز کنم وقتی ممانعت کردم مامور دلاور با ضربه سنگینی که از پشت سرم وارد کرد با صورت به دیوار خوردم و دیوار خونی شد و بالاخره آن مامور من را با صورتی خونی رها کرد و دستهایم را باز کرد و رفت.

از همان لحظه با همه دوستان اعتصاب خشک را آغاز کردیم. بعد از سه روز اعتصاب آقایان مومنی رئیس بند 350 و معاون زندان اوین و آقای خدابخشی دادیار ناظر بر زندان و معاون دادستان به دیدارمان آمدند و علت اعتصاب ما را جویا شدند وقتی گفتیم که به دلیل شکنجه و آزار و اذیت مامورین و برای بازگشت به بند اعتصاب کرده ایم آقای خدابخشی خنده ای تمسخرآمیز کرد و گفت همه شما به دروغ داستان سازی کرده اید و شما بودید که مامور اطلاعات را زده اید( در اینجا این جمله را تکرار می کنم که آقای خدابخشی از زبان خودش گفت که ما "ماموران اطلاعات" را زده ایم یعنی خودش اعتراف کرده اینها ماموران اطلاعات بوده اند) شورش کرده اید و بی دلیل فحاشی کرده اید که وقتی گفتم این سر و صورت و خون روی دیوار نمونه ای از شکنجه های ماموران شماست با عصبانیت گفت خودت دماغت را انگولک کردی و خونش را روی دیوار پاشیدی و بعد با دستمال خون روی دیوار را پاک کرد.

در بخشی دیگر از صحبتهایش گفت که فیلم ها را جمع کرده و دیده اند که ما به ماموران فحاشی کرده ایم اما ما زندانیان هم دوست داریم آن فیلم ها را ببنیم که آیا تمام واقعیت این است؟ اگر آمریکای ها دزد و گاوچران بودند پیشینه ما و شما چه بود؟ ما که مدعی فرهنگ و تمدن چندین هزار ساله هستیم و وارث کوروش منشور حقوق بشر هستیم چرا باید در حق خودمان و هموطنانمان تا این حد بیدادگری و ستم کنیم. شما نه تنها ایرانی نیستید بلکه از انسانیت هم به دور هستید. امیدوارم سرزمینم و مردمان سرزمینم بزودی زود به حق خود یعنی آزادی و رفاه و احترام دست پیدا کنند. من قبلا هم با کشتن پدرم بدست بسیجی و شکستن تمام دندانهایم توسط ماموران گمنام صدای خاموش عدالت را شنیده بودم تا یک زندان دست و چشم بسته. در پایان با تشکر از دولت تدبیر و امید که انتظار دیگری از او بود.

Categories: didar, دیدار | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Post navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: